De naam klinkt kennelijk als een vergissing, maar deze constatering heeft weinig belangstelling voor vergissingen. Zij beschouwt het eerder als een vorm van nauwkeurigheid die nog niet door de werkelijkheid is geaccordeerd.
De houten versie is in dit verband niet zomaar een gevalletje. Zij is een verschijningsvorm: een verdichte verzameling nerven, scharnieren, vezels en toevalligheden die zich tijdelijk voordoen als een samenhangend wezen. De strop onderscheidt zich daarvan door juist opvallend te zijn. Zij beweegt zich tussen hout en visioen, tussen constructie en schepsel, tussen het voortbrengsel en wat het vervolgens besluit te worden. De houterigheid is daarbij essentieel.
De besluiteloze nerven van de strop lopen niet noodzakelijkerwijs ergens naartoe. Zij vormen geen route, maar vormen wel degelijk een herinnering aan een route. De scharnieren verankeren de onderdelen, maar maken het tevens mogelijk dat het geheel van standpunt verandert. Zodra een scharnier beweegt, verandert niet alleen de vorm van de Batastrop, maar ook de betekenis van wat zich daarvoor als vorm had aangediend.
Van daaruit ontstaan haar aangename bijverschijnselen.
- Verbazing treedt op wanneer de aanschouwer de werkelijkheid even vergeet omdat deze zichzelf al eerder heeft uitgelegd.
- Verdwazing ontstaat wanneer de waarnemer probeert die uitleg alsnog te reconstrueren.
- Kortom, de Batastrop bevindt zich precies in het ongeloof tussen beide toestanden in.
Wie haar probeert te bevatten, merkt dat begrijpen hier een houterige bezigheid is. Men grijpt naar begrippen alsof het handvatten zijn, maar de grepen blijken scharnieren. Men denkt een definitie te ontdekken, maar ontdekt vervolgens een nerf die dwars door de definitie loopt.
De Batastrop is om die reden geen onderscheiding die ergens voor staat.
- Zij staat zelfs altijd ergens tussenin.
- Liefst tussen stof en betekenis.
- Tussen voorwerp en organisme.
- Tussen herkenning en verwarring.
- Tussen het moment waarop iets bestaat en het moment waarop iemand besluit dat het niet ontstaat.
- De Batastrop verheft het hangen tot een kunstzinnig bijverschijnsel.
- Zij laat zich telkens opnieuw aanschouwen bij de gratie van de bijverschijnselen.
Dan ook nog dit: deze strop belooft niets, maar laat het ongemak net genoeg scharnieren om telkens de beschouwer opgewonden en/of verbaasd aan zijn trekken te laten komen.
